Osoba z histrionicznym zaburzeniem osobowości jest kimś barwnym, zachowującym się teatralnie, widocznym i zwracającym uwagę. Mówiąc dawnym językiem, mogłaby być określona jako egzaltowana, mówiąc językiem bardziej współczesnym – robi wokół siebie show, przedstawienie.

Raczej nie da się jej nie zauważyć, a jeśli cokolwiek mogłoby odwrócić od niej uwagę otoczenia, ściągnie tę uwagę z powrotem – coś upuści, kogoś potrąci, w ostateczności omdleje. Będzie mówić głośno i emocjonalnie, a jej wypowiedzi będą pełne przymiotników świadczących o tym, że to, co jej dotyczy lub ją spotkało, jest tak bardzo niezwykłe. Jeśli jednak otoczenie uzna dany temat lub sposób zachowania za niewłaściwy, szybko się do tego dostosuje. Raczej nie będzie obstawać przy swoim zdaniu wbrew wszystkim i wszystkiemu. Wygląd osób z histrionicznym zaburzeniem osobowości opisywany jest jako uwodzicielski, czasami z nadmierną ekspresją seksualności. W każdym jednak przypadku atrakcyjność fizyczna jest ważna, co staje się szybko dostrzegalne w kontakcie z tą osobą.

Jeśli chodzi o kryteria, na których psychiatrzy opierają diagnozę tego rodzaju osobowości, to jest to zaburzenie osobowości cechujące się:

dramatyzowaniem siebie, teatralnością, przesadnym wyrazem emocjonalnym

sugestywnością, łatwością ulegania wpływowi innych osób lub okoliczności

płytką i chwiejną uczuciowością

stałym poszukiwaniem podniet, doceniania przez innych ludzi i działań, dzięki którym pacjent staje się centrum uwagi

niestosowną uwodzicielskością w wyglądzie czy zachowaniu

nadmiernym koncentrowaniem się na atrakcyjności fizycznej.

Nazwa tego zaburzenia osobowości pochodzi od łacińskiego słowa histrio (aktor). W przeszłości na określenie tego typu konstrukcji osobowości posługiwano się terminem „osobowość histeryczna”